U bevindt zich hier: Beroerte Adviescentrum > Patiënten > Ervaringsverhalen > Verhaal Steven Stippel

Verhaal Steven Stippel

Het duurde lang voordat Steven Stippel wist dat hij een beroerte had gehad. Om precies te zijn: het duurde ruim vijf jaar en zes beroertes. ‘Ik probeerde te leren leven met de klachten. Maar bij de zesde beroerte, een zware, dacht ik bij mezelf: hier klopt iets niet.’

Sportblessure?

Steven Stippel

‘Het was 2003. Ik was 39 jaar toen ik voor het eerst pijn bij  mijn schouders kreeg, en niet goed mijn evenwicht kon bewaren. Mijn eerste lichte beroerte, denk ik nu. Mijn huisarts dacht destijds aan een sportblessure, omdat ik op hoog niveau voetbalde. “Als het na zes weken niet over is, kom je maar weer terug”, zei hij. Maar het ging niet over. Dus ik ging terug. Mijn ouders meenden te zien dat ik minuscule veranderingen had in mijn gezicht , en dat mijn mond niet helemaal symmetrisch was. De arts verwees me door naar de Spoedeisende Hulp.

Miscommunicatie

Bij de Spoedeisende Hulp schrokken de artsen zich een hoedje: mijn hartslag kwam ruim boven de 200. Hier was duidelijk iets aan de hand. Toch werd toen nog niet de conclusie getrokken dat ik een beroerte had gehad. Mijn ouders en ik dachten dat ik gewoon een ongelukje had gehad. Dat het allemaal wel weer goed zou komen.

Vermoeid en narrig

Het kwam niet goed. Sterker nog, ik kreeg steeds meer klachten. Ik voelde me enorm vermoeid en kon heel narrig zijn. Mijn werk kon ik nog maar nauwelijks aan en mijn privéleven kwam compleet stil te staan. Mijn vrienden zag ik steeds minder. Ik had moeite met concentreren en was voortdurend moe. Ik dacht: als ik veel slaap, dan red ik het wel. Het werd allemaal zo zwaar, dat ik bij mijn ouders in trok. In die tijd kreeg ik nog vier lichte beroertes, maar ik had het niet in de gaten. Alleen mijn ouders merkten geleidelijk veranderingen. Tot de laatste, zware, beroerte. Toen kreeg ik zelfs moeite met normale dingen als praten, lopen en fietsen.

Opluchting

Na de zware beroerte kwam alles in een stroomversnelling. Ik onderging een MRI-scan en toen kwam eindelijk aan het licht dat ik een flink aantal beroertes had gehad. Ik schrok ervan. Al die tijd had ik geen medicijnen gehad. Toch was ik opgelucht. Na ruim vijf jaar was er een verklaring voor wat er met me aan de hand was.

Eindelijk kon ik beginnen aan mijn wederopbouw. Opnieuw leren praten, lopen en fietsen. Verschrikkelijk vond ik het. Ik kon me gewoon niet bij mijn situatie neerleggen dus trainde ik steeds harder. En hoewel ik maar langzaam vooruitging, hielp het wel. Ik kwam vooruit. De meeste mensen kunnen niet aan me zien dat ik die beroertes heb gehad, en daarom begrijpen ze vaak niet dat ik niet alles meer kan. Ik neem het ze niet kwalijk. Het kostte mijzelf zeven jaar om te begrijpen wat er met me aan de hand is.

Acceptatie

Voetballen zoals vroeger, dat zit er niet meer in. Mijn coördinatie is niet meer wat het geweest is, en ik ben ook sneller moe. Toch sport ik veel. Bij dagbesteding Heliomare doe ik aan fitness en yoga voor mensen met niet-aangeboren hersenafwijkingen. Dat doet me goed. Ik voel me fitter, kan weer beter bewegen en ik train constant mijn hersenen. Ik heb een leuke klik met de groep. We kunnen ervaringen uitwisselen en dat helpt me enorm bij het accepteren van mijn nieuwe leven. Ik heb relatief weinig blijvende schade opgelopen, geen verlammingen, dus ik ben er nog goed van afgekomen. Als ik sommige anderen hoor, dan besef ik hoeveel geluk ik heb gehad.’

Telefoonnummer

020 756 13 56