U bevindt zich hier: Beroerte Adviescentrum > Patiënten > Ervaringsverhalen > Verhaal Netty Postma

Verhaal Netty Postma

Netty Postma (69) kreeg 2 jaar geleden een beroerte. Inmiddels leidt ze weer een actief leven. Wel heeft ze minder kracht in haar rechterarm en –been, waardoor sommige dingen moeilijker gaan. Netty rookt en drinkt niet en leeft gezond. Ze denkt dat ze een beroerte kreeg door een hoge bloeddruk.

‘Ik kwam niet meer uit mijn woorden’

‘Mijn beroerte kreeg ik midden in de nacht. Heel eng was dat. Ik sliep voor het eerst thuis na een leuke vakantie op de camping, toen ik ’s nachts wakker werd. Ik moest naar het toilet en stapte uit bed. Ik zag dubbel. Maar ja, je ziet wel vaker dubbel, als je net wakker bent. Vrijwel meteen kreeg ik ook andere klachten. Ik kon mijn benen nauwelijks bewegen en mijn rechterarm deed niet wat ik wilde. Toen schrok ik: ik wist dat dit symptomen zijn van een beroerte. Ik woon alleen, dus ik belde de alarmlijn, 112. Tot mijn schrik kon ik niet uit mijn woorden komen, ook een teken van een beroerte. Gelukkig had de dame van de alarmlijn dat snel door. Ze vroeg me de voordeur te openen. Dat was best moeilijk, want ik kon me niet goed bewegen. Ik moest mezelf er met al mijn kracht naartoe slepen. Toen ik de deur opendeed, hoorde ik de ambulance al aankomen.

‘Nu overkwam het mij’

Toen ik in de ziekenwagen zat, raakte ik in paniek. Ik besefte ineens wat er gebeurde. Ik dacht altijd dat een beroerte alleen andere mensen overkomt, maar nu was ik het zelf. Eenmaal in het ziekenhuis kwam het gevoel in mijn arm en benen weer langzaam terug. Dokters en neurologen kwamen lang en ik ging gelijk onder de scan. Het ging allemaal heel snel. Vrijwel direct konden ze me vertellen dat ik inderdaad een beroerte had gehad, een herseninfarct. Gelukkig was er geen bloedvat geknapt, dus het was geen hersenbloeding. Daarna knapte ik redelijk snel weer op. Ik kreeg weer praatjes en mijn eetlust kwam terug.

‘Zo ga ik er nu mee om’

Na de beroerte kreeg ik medicijnen en moest ik revalideren in de Overtoom. Daar leerde ik opnieuw lopen en mijn arm bewegen. Na twee weken wilde ik naar huis: weer onafhankelijk zijn. In het begin liep ik met een rollator. Later heb ik met een wandelstok gelopen. Nu loop ik zonder hulpmiddel. Wel doe ik altijd rustig aan, want bij elke stap moet ik nadenken. Met mijn rechterarm kan ik niet zoveel kracht zetten, en het gevoel in mijn vingers is weg. Knoopjes dichtdoen vind ik moeilijk en bij de kassa kan ik niet zo snel de juiste muntjes uit mijn portemonnee pakken. Soms reageren mensen achter me in de rij dan geïrriteerd, maar dan maak ik me er met een bijdehand grapje vanaf. Ik heb ermee leren leven. Dit is wat het is.

‘Soms moet ik me verdedigen’

Ik leef met de gevolgen van mijn beroerte. Dat is geen drama. Ik ga er weer lekker op uit: ik volg een cursus Engels aan de universiteit en ga geregeld naar het theater. Wat ik moeilijk vind, is dat ik me soms moet verdedigen. Mensen kunnen aan mij niet zien dat ik niet alles kan, dat moet ik toelichten. Ze begrijpen niet dat ik sommige dingen gewoon niet meer goed kan.

Mijn dochter, zij werkt als verpleegkundige, voelt me perfect aan. Net als een vriendin van mij. Zij laten me gewoon rommelen en zelf proberen. Dat vind ik prettig, want ik wil niet voortdurend afhankelijk zijn van anderen. Pas als ik echt hulp nodig heb, geef ik dat aan. Dan staan ze ook meteen aan mijn zij. Met zulke steun ben ik heel gelukkig.’

Uw verhaal hier?

Wilt u ook uw verhaal vertellen? Laat het ons weten!

Neem contact op


Telefoonnummer

020 756 13 56