U bevindt zich hier: Beroerte Adviescentrum > Patiënten > Ervaringsverhalen > Verhaal Mirjam Berloth

Verhaal Mirjam Berloth

Mirjam Berloth was nog maar 45 toen ze in maart 2009 een beroerte kreeg. Ze hield er een blijvende beschadiging van haar gezichtsvermogen aan over. Ook is ze vaak moe. Dan kan ze niet meer zo snel reageren. Haar nieuwe leven accepteren valt haar zwaar, maar ze heeft veel baat bij het Poliklinische Cognitieve Revalidatieprogramma van haar revalidatiecentrum.

Mirjam Berloth
‘Ik ging maar op tijd naar bed’

‘Tot aan mijn beroerte had ik een druk leven. Naast een betaald baantje had ik een eigen bedrijf waarvoor ik veel contacten had en vaak de hele stad doorkruiste op mijn fiets. Tot een dag in maart 2009. Ik had al een tijdje last van duizelingen, maar op die dag kwam ik thuis van een fietsritje en voelde ik me vreemd. Ik kon me niets van de fietsrit herinneren en toen ik wilde koken, lukte me dat niet. Ook zag ik ineens minder goed. Ik dacht aan een beroerte, maar mijn mond hing niet scheef. Ik besloot daarom die dag maar vroeg naar bed te gaan. De volgende ochtend ging ik naar de huisarts.

 ‘De neurologen konden me niet helpen’

De dag erop zag ik nog steeds niet goed. De huisarts kon niets vreemds ontdekken en verwees me naar een oogarts. Die constateerde dat mijn zicht beperkt was. Twee weken later kon ik terecht bij de afdeling Neurologie. Daar hielpen ze me ontzettend goed; ze voerden elk mogelijk onderzoek uit. Maar uiteindelijk konden de neurologen mijn klachten als gevolg van de beroerte niet wegnemen. Mijn gezichtsvermogen en mijn voortdurende vermoeidheid waren niet meer te herstellen. Ik werd naar huis gestuurd met medicijnen.

‘Sociaal zat ik in de put’

Daar zat ik dan thuis. Ik probeerde weer te werken, maar ik was bijna altijd  moe. Ik was niet meer ad rem, kon niet zo snel praten en drukke situaties, zoals in het verkeer, kon ik niet overzien. Medisch gezien was ik uitbehandeld, maar sociaal zat ik flink in de put. Bij het Beroerteadviescentrum (BAC) vond ik eindelijk iemand die me begreep. Daar dachten ze mee over wat goed was voor mijn leven. En ze verwezen me door naar het revalidatiecentrum. Eerst begreep ik dat niet. Mijn armen en benen deden het toch nog?

‘Rust gaf me mijn leven terug’

Bij revalidatiecentrum Overtoom ging het balletje echt rollen. Dat begon met ergotherapie. Ik leerde dat ik meer moest rusten. Gas terugnemen. Dat was een eyeopener, want na één drukke dag voelde ik me soms wel een week lang beroerd. Die rust gaf me weer wat van mijn leven terug. Daarna leerde ik door een PCR-cursus hoe ik kan omgaan met mijn cognitieve beperkingen en hoe ik kan zorgen dat ik minder moe word. Eenvoudige trucjes waardoor ik makkelijker mijn sleutels terugvind, een afspraak onthoud, kortom structuur in mijn leven krijg.

‘Ik ga zorgvuldig met tijd om’

Mijn nieuwe leven kan ik nog steeds niet goed accepteren. Maar ik heb ontzettend veel aan de revalidatie en het contact met lotgenoten. En de steun van mijn partner en vrienden natuurlijk. Mijn leven is nu een stuk rustiger dan het was. Mijn eigen onderneming heb ik moeten stopzetten. Ik heb het geluk dat ik mijn aanvullende baan kon behouden. Daar zijn ze heel flexibel en ik kan vanuit huis werken. Ik werk maar twee uurtjes op een dag. Verder slaap ik elke middag. Het voelt alsof mijn dagen nu minder uren hebben waar ik extra zorgvuldig mee om moet gaan. Mijn uitdaging is om mijn tijd optimaal te benutten. Bewuster te leven.

Telefoonnummer

020 756 13 56